در حال بارگذاری ...
  • نگاهی به نمایش «نظام آباد» به کارگردانی عرفان پورمحمدی

    دربست، نظام آباد

    ایران تئاتر، کیارش وفایی: دگردیسی‌ اتفاق‌های جهان که روزانه با آنها رو به رو هستیم برگرفته از واقعیت‌ها است. واقعیت‌هایی که مسیر زندگی را تعیین می‌کند و آدمی را به سر منزلی رهنمون می‌سازد تا سرنوشت جایگاه ویژه خود را در ذهن نمایان سازد. شاید به جرات بتوان گفت که این نشانه‌ها همه چیز را در دنیا تحت شعاع خود قرار می‌دهد تا این استنباط فراهم آید که لحظات از ابتدا تا انتها در اختیار این مقوله منحصر به فرد قرار دارد و دیگر هیچ.

    اشاره به مقوله واقعیت گرایی یکی از داشته‌های مهم و قابل اشاره است که می‌توان از آن طریق به بسیاری از ابعاد این جهان نگاه کرد و هر کدام آنها را مورد بررسی قرار داد. حال باتوجه به این موضوع و استدلال در هنرهای نمایشی از جمله تئاتر امکان رسیدن به چنین درکی در نمایشنامه‌ها و آثار نمایشی به مراتب بیشتر قابل مشاهده است. زیرا که این هنر قابلیت درک در لحظه بودن را برای مخاطب فراهم می‌آورد، درکی که قادر خواهد بود حس همذات پنداری را به عنوان عنصری نهادینه تعریف بدهد و تاثیر زیادی بر ذهن این طیف بگذارد. حال با این تعریف باید گفت روی صحنه آوردن آثاری که با این سبک به نگارش در آمده‌اند مزایایی دارند که ریشه آن برگرفته از مسائل اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و هنری است. مسائلی که می‌تواند زاویه‌های تاریک را روشن ساخته و برای مخاطب مشخص سازند که چگونه و چطور شرایط در زمان حال پیش آمده است. شرایطی که عده‌ای را به آگاهی می‌رساند و عده دیگر را به عنوان منتقد در مقابل آن رویداد قرار می‌دهد. البته این دو وجه در همه وقت تعادل ندارند و نوع بازگویی از سوی راوی‌های آن سبب نوسان در تعداد طرفداران هر گروه می‌شود.

    در ابتدا شاید باید قلمداد کرد این رویکرد باتوجه به سابقه اهمیت این سبک نمایشی در گذشته با آثار موفق و قابل توجه نمی‌تواند در دنیای مدرن و کنونی آنچنان که باید رنگی به رخساره داشته باشد اما باید این نکته را یادآور شد که هر برهه زمانی شرایط خاص و مخصوص به خود را دارد. نمایش «نظام آباد» با اتکا به این موضوع سعی دارد که دریچه تازه‌ای را بگشاید تا بتواند از آن طریق شرایط را برای پذیرش روایت خود از سوی مخاطب فراهم آورد. در این نمایش از جانب نویسنده کوشیده شده است تا شرایطی برای داستان فراهم شود که بتواند دنیایی که در همین کلانشهر یعنی تهران و در منطقه‌ای که نام نمایشنامه از آن وام گرفته شده است تعریف شود. حال باتوجه به اهمیت موقعیت جغرافیایی که برای این اثر در نظر گرفته شده بسیاری از داشته‌ها و خصوصیات آن منطقه در نحوه بیان روایت، جنس بازی‌ها، طراحی صحنه و لباس نیز تاثیرگذار است. زیرا که اگر این هماهنگی در درام و موارد آن وجود نداشته باشد جریان اصلی از مسیر خود خارج می‌شود و هدف اثر توان بازگویی را نخواهد داشت. در واقع موقعیت جغرافیایی که برای این متن نمایشنامه در نظر گرفته شده است به نوعی نقشه راه را به دست مخاطب می‌دهد تا بتواند اهمیت موضوع آن را درک کند و بداند می‌تواند شانه به شانه بازیگران در مسیر روایت گام بردارد. البته این تمهید و ترفند قابلیت دیگرش آن است که تنها به محدوده خاصی تعلق ندارد و می‌تواند در هر جایی قصه‌ای را بیان کند. حال واقعیت گرایی در این نمایش سبب شده است که لحن و زبانی که برای بازیگران در نظر گرفته شده بسیار به نوع بیان روزمره در بین مردم جامعه نزدیک است. در واقع تعریف لحن این اثر سبب شده که بازیگران خود را در فضای نمایش رها سازند و روان با یکدیگر ارتباط برقرار کنند تا روال منطقی اثر سیر مشخص خود را طی کند.

    نمایش «نظام آباد» بر اساس خصوصیت خود بسیار به روایت متکی است. زیرا که جریان سیال اتفاق‌ها و موضوعات آن در قصه و داستان نمی‌گنجد تا از آن طریق مسبب پیش آمدن لحظات موردنظر باشد. حال باید این گونه را بیان داشت که مقوله روایت در این اثر حکم سُکان را دارد، زیرا کنش‌ها و واکنش‌های بازیگران و انتقال آنها به مخاطب تنها از این طریق ممکن است. البته از زوایه مخالف یعنی جایگاه مخاطبان در صورت نبود این تمهید احتمال نوسان حسی بسیاری وجود داشت. از دیگر نکات قابل اشاره در این نمایش باید به طراحی صحنه آن اشاره داشت که بر اساس سبک موردنظر در اثر کوشیده شده است که همه چیز همچون اشیا و وسایلی که روزانه با آنها سر و کار داریم در صحنه وجود داشته باشد. البته نگاه و هدایت کارگردان اثر در برآورده ساختن اهداف نویسنده و انتقال آن به جایگاه مخاطبان از جمله مواردی است که باید از آن نام برد و امیدوار بود که داشتن این رویکرد به فراموشی سپرده نشود.

    اهمیت دیگری که در این نمایش وجود دارد آن است که در روایت واقع گرایی، نویسنده تعلیقی را برای ذهن مخاطب پیش می‌آورد که آن را ابتدا در فضای گروتسک تعریف می‌دهد و در انتها با به پایان رساندن اتفاق‌هایی که در خط سیر روایت بوده است با شگردی آن را گره گشایی می‌کند.

    در انتها باید یادآور شد پرداختن به مسائل روز از هر نوع و روشی می‌تواند سبب شود تا مخاطب بیشتر از قبل به تئاتر روی خوش نشان دهد. تفاوت سبک و نوع اجرا این قابلیت را برای بهتر دیدن و بهتر شنیدن دو چندان خواهد کرد.

         

     




    مطالب مرتبط

    گفت‌وگوی ایران تئاتر با پیمان یاحقی یکی از نویسندگان و کارگردان‌های نمایش «ناتمام»

بازگویی از جهان حقیقت مرز مشترک بین رویا و واقعیت است
    گفت‌وگوی ایران تئاتر با پیمان یاحقی یکی از نویسندگان و کارگردان‌های نمایش «ناتمام»

    بازگویی از جهان حقیقت مرز مشترک بین رویا و واقعیت است

    ایران تئاتر: پرداختن به مسائل انسانی از جمله مواردی است که می‌تواند بازتاب‌های گوناگونی را در آثار نمایشی شکل بدهد. روندی که اگر در مسیر درستی هدایت شود این امکان را فراهم می‌آورد تا مخاطب دیدگاه جدیدی به طرح موضوع و مسئله در ذهنش شکل بدهد و حتی در مواقعی درصدد تغییر ذائقه ...

    |

    نگاهی به نمایش «ناتمام» به کارگردانی مشترک پیمان یاحقی و پیمان می آبادی

ضرورت مسری بودن یک حس انسانی با خاصیتی جهان شمول
    نگاهی به نمایش «ناتمام» به کارگردانی مشترک پیمان یاحقی و پیمان می آبادی

    ضرورت مسری بودن یک حس انسانی با خاصیتی جهان شمول

    ایران تئاتر، کیارش وفایی: دلایل شکل‌گیری روابط بین انسان‌ها را باید جزو یکی از بنیادی‌ترین اتفاق‌هایی دانست که جهان برپایه آن سمت و سوی خود را برای جلو رفتن انتخاب می‌کند. زیرا این روابط است که مشخص می‌کند چه فردی با چه داشته‌هایی می‌تواند اثبات کند مرزهای انسانیت با چه ...

    |

    نگاهی به نمایش «ورود آقایان ممنوع» به کارگردانی حسین شهبازی

این روزها بیشتر می‌شنوم، شما چطور؟
    نگاهی به نمایش «ورود آقایان ممنوع» به کارگردانی حسین شهبازی

    این روزها بیشتر می‌شنوم، شما چطور؟

    ایران تئاتر، کیارش وفایی: همیشه صحبت از مشکلات و کمبودها آن طور که باید و شاید از راه مستقیم تاثیرات مشخص و قابل رویتی به همراه نخواهد داشت. اما در مقابل این تصمیم، زمینه سازی و معرفی آن مشکل از طریق ارکان فرهنگی راهکاری موثر برای آگاهی مردم یک جامعه تلقی خواهد شد. زیرا آنها ...

    |

    نگاهی به نمایش «ورود آقایان ممنوع» به کارگردانی حسین شهبازی

من دو گوش شنوا برای شنیدن دارم، شما حرف بزن
    نگاهی به نمایش «ورود آقایان ممنوع» به کارگردانی حسین شهبازی

    من دو گوش شنوا برای شنیدن دارم، شما حرف بزن

    ایران تئاتر، کیارش وفایی: همیشه صحبت از مشکلات و کمبودها آن طور که باید و شاید از راه مستقیم تاثیرات مشخص و قابل رویتی به همراه نخواهد داشت. اما در مقابل این تصمیم، زمینه سازی و معرفی آن مشکل از طریق ارکان فرهنگی راهکاری موثر برای آگاهی مردم یک جامعه تلقی خواهد شد. زیرا آنها ...

    |

    گفت‌وگوی ایران تئاتر با حسین شهبازی کارگردان نمایش «ورود آقایان ممنوع»

تقدیر، ترجمه رفتارهای خود خواسته ما نیست
    گفت‌وگوی ایران تئاتر با حسین شهبازی کارگردان نمایش «ورود آقایان ممنوع»

    تقدیر، ترجمه رفتارهای خود خواسته ما نیست

    ایران تئاتر: دلایل بسیاری وجود دارد که مسائل روز جهان و اجتماع روزانه از سوی اجتماع یا جوامع بشری مورد توجه و حتی نقد قرار بگیرد. زاویه‌ای که گاهی در جهت بهبود شرایط و گاهی با تمهیدی برای جلوگیری از زوال کاربردش مشخص خواهد شد. حال در این میان آثار تصویری و نمایشی در چرخه فرهنگی ...

    |

    گفت‌وگوی ایران تئاتر با کورش ولیدی طراح و کارگردان نمایش «اتاق ورونیکا»

همیشه محوریت اصلی در نمایش شخصیت‌ها هستند
    گفت‌وگوی ایران تئاتر با کورش ولیدی طراح و کارگردان نمایش «اتاق ورونیکا»

    همیشه محوریت اصلی در نمایش شخصیت‌ها هستند

    ایران تئاتر: هویت جهان پیرامون برگرفته از رفتارهای فردی و جمعی است. کنش‌هایی که گاهی ثمره مثبت و گاهی پیش آمد منفی را تا ابد در نسل‌های آینده ترویج می‌کند. سیالی که همیشه بیدار است و تا زمان حضور انسان به روی کره خاکی، ماندگار خواهد بود.

    |

    گفت‌وگوی ایران تئاتر با پری بارانی کارگردان نمایش «دانشگاه شریف»

ساده گویی در عصر حاضر بهترین شکل انتقال است
    گفت‌وگوی ایران تئاتر با پری بارانی کارگردان نمایش «دانشگاه شریف»

    ساده گویی در عصر حاضر بهترین شکل انتقال است

    ایران تئاتر: گاهی بیان حرف‌ها و بروز باورها نیاز به مقدمه چینی ندارد، زیرا در عصر حاضر همه چیز در گزیده گویی بیشتر تاثیر خود را نشان می‌دهد. روابط و خواسته‌های انسان امروز نیز از این قاعده مستثنی نیستند، ساختاری که همه چیز را در کسری از ثانیه مشخص می‌کند. در واقع هویت‌ها هر ...

    |

    گفت‌وگوی ایران تئاتر با بهار سهراب بیگی بازیگر نمایش «اتاق ورونیکا»

تمرکزم را حفظ کردم تا بتوانم ورونیکا اصلی را پیدا کنم
    گفت‌وگوی ایران تئاتر با بهار سهراب بیگی بازیگر نمایش «اتاق ورونیکا»

    تمرکزم را حفظ کردم تا بتوانم ورونیکا اصلی را پیدا کنم

    ایران تئاتر: حس باورپذیری از جمله مواردی است که انسان‌ها در زمان آن را بسیار تجربه می‌کنند، تجربه‌ای که از پیامدهای بسیاری نشات گرفته است. بنابراین این لازمه هر انسانی را به تقلا وادار می‌کند تا بداند چه گذشته‌ای را پشت سر گذاشته و در زمان حال چه ترفندهایی را می‌تواند برای ...

    |

    نگاهی به نمایش «اتاق ورونیکا» به کارگردانی کورش ولیدی

ماشین زمان در اتاق زیر شیروانی نیست
    نگاهی به نمایش «اتاق ورونیکا» به کارگردانی کورش ولیدی

    ماشین زمان در اتاق زیر شیروانی نیست

    ایران تئاتر، کیارش وفایی: ذهن انسان بی اغراق پیچیده ترین عنصری است که در جهان هستی وجود دارد. عنصری که می‌تواند در لحظه به چند چیز فکر کند، تصمیم بگیرد و در نهایت گزینه‌ای را برای انجام فرمان دهد.

    |

    نظرات کاربران