در حال بارگذاری ...
  • نگاهی به نمایش «چل گیس» به کارگردانی حسین جمالی

    چل گیس، حسن کچل و چند مسئله مهم

    ایران تئاتر، حنیف سلطانی: نمایش چل گیس جزو معدود آثار نمایشی است که توانسته است با بهره‌گیری از تم و غنای داستان‌های ایرانی، محصولی را به مخاطب ارائه دهد که هم قواعد تئاتری را به‌خوبی رعایت می‌کند، هم تکنیک‌های نمایش ایرانی را زنده می‌کند و به صحنه می‌آورد.

    حسن کچل از دیرباز قهرمان ایرانی مردم بوده است و کم‌تر کسی را میشناسم که داستان یا افسانه‌ای از او چه به‌صورت روایی و نقلی و چه در قالب فیلم، سریال، داستان صوتی، نمایش عروسکی و ... ندیده باشد، قهرمانی که اینبار حسین جمالی با وسواس و دقت خاصی آنرا با قهرمان‌های بین‌المللی‌تری (بین‌المللی از جهت شناخت و آشنایی مخاطب با آن‌ها و به‌نوعی معروفیت آن‌ها در نزد همگان) ترکیب و کولاژی را به صحنه می‌آورد که هر یک از آن‌ها به تنهایی قهرمان داستان مخصوص به خود هستند و در کنار آن نقش های فرعی تر داستان حسن کچل مدرن را نیز ایفا می‌کنند. کاراکتر حسن کچل در نمایش «چل گیس» دیگر همان کاراکتر قبلی خود نیست و گویی تغییرات زمان، او را نیز عقلانی‌تر و فردی‌تری ساخته است و اوست که فارغ از تمام دعاها، جادوجنبل‌ها، وردها و شعرها حقیقت زندگی خود را تنها با تکیه‌بر نیروی عقل خود و در یک امر مشارکت‌جو با سایرین جستجو می‌کند، بر کسی پوشیده نیست که مشورت و بهره‌گیری از راهکارهای سایرین به‌عنوان امری مدرن اثبات‌شده است و حسن کچل این نمایش از آن بهره می‌برد.
    یک عنصر بسیار مهم در نمایش «چل گیس» بهره‌گیری حسین جمالی از اپرت نویسی در بخش‌هایی از نمایش خود است که می تواند عامل پیونده دهنده بخش مدرن این نمایش که بر اساس قواعد تئاتر غربی ساخته‌شده با بخشی از نمایش باشد که در آن عناصر نمایش شرقی (ایرانی) ازجمله شعرها، متل‌ها و جملاتی بکار رفته است که کاملاً از غنای ادبیات فارسی بهره می‌برد و در گام بعد ورود آن به نمایش‌های ایرانی است. این غنای ادبی در کنار یک موسیقی ترکیبی بسیار کارآمد، درست و بهنجار نمایش را کامل و کامل‌تر می‌کند.
    بازیگران نمایش «چل گیس» در یک‌روند متعادل، با یکدیگر به‌صورت کاملاً یکدست و ارگانیک به موجودی به نام «چل گیس» حیات می‌بخشند و با یک عملکرد ترکیبی نمایشی یکدست را می‌سازند که به مدت 80 دقیقه مخاطب را حتی یک‌لحظه از دست نمی‌دهد و او در قطار «چل گیس» نشسته و با لبخند مسیر و داستان را دنبال می‌کند و با لبخند رضایت سالن نمایش را ترک می‌کند.
    شکی نیست بسیاری از منتقدان و اهالی تئاتر که میانه خوبی با نمایش‌های ایرانی ندارند از «چل گیس» خوششان نیاید یا آنرا نازل توصیف کنند، اما نباید چند نکته را فراموش کرد: نخست اینکه نمایش ایرانی پایدارکننده و حافظ هویت و فرهنگ مردم ایران است و همین پرداخت به فرهنگ و هویت ایرانی بوده است که آنرا نسل به نسل از گذشتگان به آیندگانی که ما باشیم، رسانده است و وظیفه ما نیز آن است آنرا به آیندگان بسپاریم و دوم آنکه در مدرن‌ترین پایتخت‌های فرهنگی و تئاتری جهان، توجه به فرهنگ فولکور و سنتی هر جامعه‌ای حتی در سطح خرده‌فرهنگ‌ها امری ضروری تلقی می‌شود و برای آن بودجه‌های مناسبی تخصیص می‌یابد، هر نمایشی با هر ساختار تئوریک و هر ایدئولوژی تئاتری محترم است و این نمایش‌های مختلف‌اند که همچون درخت‌ها در مسیر خود، عمودی رشد می‌کنند و جای درخت دیگری را نمی‌گیرند و در کنار هم باغ‌های باشکوهی به نام تئاتر را می‌سازند.
    با تشکر ویژه از حسین جمالی و گروه فعالش که پاسدار هویت و فرهنگ ایرانی هستند، پایدار و شادمان باشید.

     




    مطالب مرتبط

    گفت وگو با وحید نفر بازیگر نمایش چل گیس

جادوگری فانتزی با شمایل شمر
    گفت وگو با وحید نفر بازیگر نمایش چل گیس

    جادوگری فانتزی با شمایل شمر

    ایران تئاتر:وحید نفر بیش از یک دهه است که در تئاتر نقش های ماندگاری در حو زه های مختلف خلق کرده است و به نقش هایش شیرینی خاصی اضافه می کند و بازیگر خشک و بدون انعطافی نیست . او در نمایش فانتزی و فولکور" چل گیس " در قالب نقش جادوگر بازی شیرین و جذابی ارائه کرده است .

    |

    گفت وگو با بهناز نادری بازیگر نمایش چل گیس

شناخت موسیقی نیاز اصلی بازی در نقش چل گیس است
    گفت وگو با بهناز نادری بازیگر نمایش چل گیس

    شناخت موسیقی نیاز اصلی بازی در نقش چل گیس است

    ایران تئاتر:بهناز نادری بازیگر و مدرس تئاتر، کارشناس ارشد نمایش از دانشکده هنرهای زیبا می‌باشد. او در نمایش‌های "سیگار خیس"، "سیزده پنجاه و هفت"، "تردید نکن هوراشیو"، "دگمه"، "ملاقات بانوی سالخورده"، "هیپوفیز"، "یک شاخه گل با بوی وارطان"، "دو در سه"، "شکار مرغابی" و فیلم "خانه ای در ...

    |

    گفت وگو با حسین جمالی کارگردان نمایش چل گیس

دوست داشتم حس نوستالوژی دهه شصتی ها را بیدار کنم
    گفت وگو با حسین جمالی کارگردان نمایش چل گیس

    دوست داشتم حس نوستالوژی دهه شصتی ها را بیدار کنم

    ایران تئاتر:در گذشته های نه چندان دور یکی از تفریحات بچه ها گوش کردن به داستان های مادر بزرگ ها در زیر کرسی در زمستان ها و در حیاط خانه در تابستان ها بود .یکی از این داستان های جذاب و شیرین ، داستان قصه حسن کچل و چل گیس است.

    |

    نظرات کاربران