در حال بارگذاری ...
  • گفت و گو با سلیم باشکوه به بهانه اجرای «پشت پلک های نیمه باز»

    دغدغه اصلی من در این نمایش تاکید بر بحران روابط بود

    ایران تئاتر: سلیم با شکوه را پیش از آنکه یک کارگردان و نویسنده تاتر بدانیم باید در جرگه روزنامه نگاران قرار داد.

    او متولد 1366 از اردبیل است. پس از دریافت مدرک کارشناسی ادبیات نمایشی، به روزنامه نگاری روی آورد و سالها در روزنامه های مختلفی همچون ایران، خبر، خبرآنلاین، اعتماد، فرهیختگان، اعتماد، همشهری و ... به عنوان منتقد فعالیت می کرده و در حال حاضر نیز عضو کانون منتقدان تئاتر ایران است.

    همزمان با اجرای نمایش «پشت پلک های نیمه باز» که باید از آن به عنوان دومین اثر حرفه ای سلیم باشکوه پس از اجرای «بیا با هم حرف بزنیم» یاد کنیم، گفت و گویی با ایشان انجام دادیم که در این مجال نظر شما مخاطب گرامی را بدان جلب می کنیم:

     

    در دورانی که خیلی از گروههای نمایشی به دنبال گیشه هستند، یک نمایش اجتماعی- سیاسی را به روی صحنه آوردید، به نظر خودتان در جلب نظر مخاطب موفق بودید؟

    متاسفانه فضای تئاتر امروز ما صرفا سرگرمی است. خیلی از گروه های نمایشی سعی می کنند از خطر قرمزهای جامعه کیلومترها فاصله بگیرند تا دچار مشکل نشوند، خیلی ها کارهایی به روی صحنه می برند و از چیزهایی می گویند که از جامعه ما نیست و من هیچ غرابتی بین آن نمایش ها و زندگی خود نمی بینم. سوال من این است که ما برای چه تئاتر کار می کنیم؟ برای چه می نویسیم؟ مگر قرار نیست تئاتر به جامعه کمک کند. در مسیر فرهنگسازی گام بردارد.

    متاسفانه تئاتر ما تبدیل به یک بیزینس شده است. به جای بهره مندی از یک متن قوی بازیگر چهره می آوریم. مخاطب به خاطر آن بازیگر 5 دقیقه کار را تحمل می کند اما بعدش چی؟ بعد از دقایق ابتدایی متن قوی است که اثرگذار می شود. به عقیده من تئاتر باید از خط قرمزها عبور کند تا نقش اصلاح گر داشته باشد موضوعی که فعلا از آن دور هستیم.

     

    مهمترین دغدغه شما از اجرای این نمایش چه بود؟

    به طور کلی دغدغه کارهای من چه در این دو نمایشی که به اجرا رفته اند و چه نمایشنامه هایی که نوشته ام و قرار است به روی صحنه بروند، بحران روابط است. به عقیده من ما در ایجاد ارتباط با یکدیگر دچار بحران هستیم و این بحران ما را به سمت سرگشتگی و تنهایی می برد. آن روابطی که در گذشته ما وجود داشت، کم کم در حال رنگ باختن است و نوعی انفصال و ازخودبیگانگی در جامعه موج می زند و پشت پلک های نیمه باز با تاکید بر همین بحران به روی صحنه رفت و همانطور که در بروشور نمایش نیز بیان کرده ایم، قصه ما معمای خاموش انسان معاصر است که در تنهایی ناخواسته خود غرق شده و این سرگشتگی گزاره‌هایی را در ذهن او پدید آورده که سودمندی، حرکت و آرامش را از او گرفته تا نتواند به سازوکاری درست برای حیات خود دست یابد.

     

    طبق باور اگزیستانسیالیست‌ها زندگی بی معناست مگر آنکه خود شخص به آن معنا دهد؛ رگه هایی از این مفهوم در نمایش شما وجود داشت و شما با خلق یک گمشده به نام ترانه تلاش کردید زندگی را در این قصه ها بامعنا کنید. چقدر این تفکر بر نمایش شما تاثیرگذاشت؟

    اصلا اینگونه نیست. نویسنده ها براساس تئوری ها یا مانیفیست یک نظریه پرداز نمی نویسند، داستان هر کس بر مبنای تفکر و عقاید اوست. هرچند این احتمال هم وجود دارد که ناخواسته نگاهمان به نگاه یک نظریه پرداز نزدیک باشد. حداقل در مورد خودم به هیچ وجه سعی نکردم الگویی از یک تئوری بگیرم.

     

    در نمایش، ما با 4 قصه روبرو بودیم که سه قصه به اجرا در آمد و قصه چهارم توسط راوی، روایت  شد که اگرچه با مضامین مجزا بودند اما در کلان یک مفهوم خاص را تداعی می کردند، چرا روایت خود را در یک داستان به تصویر نکشیدید؟

    همانطور که عنوان کردید این 4 قصه روایت های جداگانه اما در هم تنیده اند چون این نمایش می خواهد بگوید همه ما بدون آنکه در کنار هم باشیم در زندگی یکدیگر دخیل هستیم. به عبارتی هر بحرانی که در قصه یک نفر شکل می گیرد در زندگی دیگری نیز تاثیر می گذارد. مثلا ما در داستان پلیس، وقتی پلیس به خاطر صحبت هایی که در فیلم خصوصی خود کرده بود، دستگیر شد ما انعکاسش را ناخودآگاه در دو اپیزود دیگر دیدم و آن ترس و خودسانسوری ای بود که در حین دیدن فیلم داشتند و این یعنی مردم با دیدن یکدیگر ناخودآگاه از هم تاثیر می گیرند.

     

    ما در نمایش شما با آدمهایی روبروئیم که درک نمی شوند، یک عاشق، یک خانواده طلاق، یک ترنس و ...؛ آیا لایه زیرین کار شما را باید انتقادی بر نبود آزادی های اجتماعی تعریف کنیم؟

    به نظر من جامعه ما درون یک دایره است و مردم در لبه‌های این دایره قرارگرفته‌اند و وسط خالی شده است. هیچ‌کس دیگری را درک نمی‌کند و بیشتر اتفاقاتی که برایمان رخ می‌دهد از همین مسئله نشات می‌گیرد. انسان آن قداستی که در جامعه باید داشته باشد را ندارد و همین مسئله باعث شده که همه در کنار هم باشیم اما تنها... و پوچ‌گرایی ماحصل این تنهایی است.

    به عقیده من ما آدم‌هایی هستیم که به خاطر بحران در روابط به هیچ شناختی از خودمان دست نیافته‌ایم به همین خاطر در شناخت آدم‌های اطراف نیز دچار مشکل هستیم. وقتی فرد از خود و اطرافیان شناخت ندارد ارتباطاتش مختل می‌شود، انفصال و ازخودبیگانگی ایجاد می‌شود و به‌مرور دچار روزمرگی و درنهایت پوچی می‌شود. من در این نمایش به‌هیچ‌وجه از پوچ‌گرایی صحبت نکردم اما اعتقاددارم اگر جامعه به همین شیوه حرکت کند ارمغانی جز پوچی در انتظارمان نخواهد بود.

     

    گفت‌وگو: علی رحیمی

     




    مطالب مرتبط

    در برنامه شب تئاتر شب های هنر شبکه چهار چه گذشت ؟

حمایت دولتی  راه حل جلوگیری از غلبه تئاتر تجاری بر تاتر مستقل
    در برنامه شب تئاتر شب های هنر شبکه چهار چه گذشت ؟

    حمایت دولتی راه حل جلوگیری از غلبه تئاتر تجاری بر تاتر مستقل

    ایران تئاتر: دومین قسمت از شب تئاتری «شب های هنر»به تهیه کنندگی امیرقمیشی و اجرای پیام دهکردی ساعت 23 شنبه شب گذشته با موضوع تئاتر تجاری و با حضور شهرام کرمی مدیرکل هنرهای نمایشی و حسین پارسایی کارگردان نمایش بینوایان به روی آنتن شبکه چهار سیما رفت .

    |

    مدیرکل هنرهای نمایشی پس از تماشای نمایش خدایگان در تماشاخانه مولوی:

نیروی انسانی تربیت شده در دانشگاه ها را به دلیل نبود زیرساخت کافی از دست می دهیم
    مدیرکل هنرهای نمایشی پس از تماشای نمایش خدایگان در تماشاخانه مولوی:

    نیروی انسانی تربیت شده در دانشگاه ها را به دلیل نبود زیرساخت کافی از دست می دهیم

    ایران تئاتر: شهرام کرمی گفت: با وجودی که بالغ بر 150 هزار نفر دانش آموخته، علاقه مند یا فعال موثر در عرصه تئاتر در طول سی سال اخیر داشته ایم. اما متاسفانه رقمی در حدود 17 هزار نفر از آنها فعال تئاتری هستند و فقط حدود 7 هزار نفر از آنها فعال موثر و حرفه ای اند.

    |

    نگاهی به فعالیت‌های جبار باغچه بان در یکصدمین سالگرد تئاتر کودک و نوجوان

نکوداشت مردی که از هیچ تلاشی برای تعلیم و تربیت فرو گذار نکرد
    نگاهی به فعالیت‌های جبار باغچه بان در یکصدمین سالگرد تئاتر کودک و نوجوان

    نکوداشت مردی که از هیچ تلاشی برای تعلیم و تربیت فرو گذار نکرد

    ایران تئاتر- علی رحیمی: همزمان با هفته کودک و نوجوان و همزمانی آن با یکصدمین سالگرد اجرای نمایش کودک و نوجوان ما را بر آن داشت تا تاملی داشته باشیم بر زندگی بزرگمردی که عمر خود را صرف کودکان کرد و نامش به عنوان «پدر تئاتر کودک و نوجوان» بر دفتر تاریخ این مرز بوم همواره ثبت است.

    |

    مدیرکل هنرهای نمایشی درآئین افتتاح نمایش پرواز ستاره ای و همزمان با روز جهانی کودک مطرح کرد :

تئاتر‌کودک و نوجوان در ایران یک قرن قدمت دارد
    مدیرکل هنرهای نمایشی درآئین افتتاح نمایش پرواز ستاره ای و همزمان با روز جهانی کودک مطرح کرد :

    تئاتر‌کودک و نوجوان در ایران یک قرن قدمت دارد

    ایران تئاتر: شهرام کرمی مدیر کل هنرهای نمایشی با تبریک یکصدمین سالگرد تئاتر کودک و نوجوان گفت: اولین کار تئاتر کودک و نوجوان مربوط به مرحوم جبار باغچه بان در سال 1298 است و ما آن را آغازگر تئاتر کودک و نوجوان می دانیم.

    |

    به بهانه روز جهانی کودک در گفت و گو با فریبا دلیری بررسی شد

فقدان نوآوری در خلق عروسک و نحوه اجرا
    به بهانه روز جهانی کودک در گفت و گو با فریبا دلیری بررسی شد

    فقدان نوآوری در خلق عروسک و نحوه اجرا

    ایران تئاتر: کارگردانهای ما آسان پسند شده اند و همین موضوع باعث شده تا تئاتر عروسکی نه از منظر تکنیک همسو با جهان گام بر می دارد و نه از منظر خلاقیت و نوآوری در جایگاه خوبی باشد.

    |

    یک مرور اجمالی در تئاتر به مناسبت روز ملی فرماندهان :

گنجینه اسطوره های حماسه معاصر
    یک مرور اجمالی در تئاتر به مناسبت روز ملی فرماندهان :

    گنجینه اسطوره های حماسه معاصر

    ایران تئاتر- علی رحیمی: 7مهرماه در تاریخ ملی کشور به روز بزرگداشت فرماندهان شهید دفاع مقدس ثبت شده است. اسطوره هایی که سال هاست جایگاه شان در عرصه فرهنگ و هنر در حد یک نام باقیمانده است. اما گویا هنوز به جایگاه ویژه آنها در مهندسی فرهنگی پی نبرده ایم.

    |

    گفت و گو با آرش دادگر کارگردان نمایش «او»:

اگر تماشاگر در طول نمایش به ساعتش نگاه کرد یعنی چیزی برای ارائه نداشته ایم
    گفت و گو با آرش دادگر کارگردان نمایش «او»:

    اگر تماشاگر در طول نمایش به ساعتش نگاه کرد یعنی چیزی برای ارائه نداشته ایم

    ایران تئاتر:آرش دادگر بیست و سومین اثر خود را در حالی در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه می برد که نه متن و نه فرم اجرایی این امکان را نمی دهد که مخاطب تا آخرین لحظات به راز نمایش پی ببرد.

    |

    گفت و گو با سیدعلی تدین صدوقی کارگردان همه دختران امیر کبیر:

این نمایش روایتگر قصه تازه ای از مقاومت دختران ایرانی در بند اسارت است
    گفت و گو با سیدعلی تدین صدوقی کارگردان همه دختران امیر کبیر:

    این نمایش روایتگر قصه تازه ای از مقاومت دختران ایرانی در بند اسارت است

    ایران تئاتر: کارگردان نمایش معتقد است با اینکه بخش زیادی از بار جنگ بردوش زنان قرار داشته همچنان این موضوع در حوزه سینما و تئاتر مغفول مانده.

    |

    نظرات کاربران