در حال بارگذاری ...
  • یاداشتی بر نمایش «تقدیم به ایتالو کالوینو»

    جهان درد بی معنائی و حقیقت غایب

    ایران تئاتر، ابراهیم مهدی زاده: کارگردان خوش‌فکر، منصورصلواتی بعد ازنمایشنامه «لابراتور»، به ویژه با کمدی- تراژی« تقدیم به ایتالوکالوینو»، می رود تا جهان هنری – تناتری، منحصر به فرد خود را، تکمیل کند.

    کارگردان خوش‌فکر، منصورصلواتی بعد از نمایشنامه «لابراتوار»، به‌ویژه با کمدی- تراژی «تقدیم به ایتالوکالوینو»، می‌رود تا جهان هنری – تئاتری، منحصربه‌فرد خود را، تکمیل کند.
    در جهان او، با استفاده از سه‌گانه‌ی هنری، یعنی رقص (بالرین)، موسیقی و شعر (دیالوگ‌های نزدیک به شعر) پیشنهاد هستی‌شناسی - هنری خود را به تماشاچی عرضه می‌کند بدون آنکه در این پیشنهاد اصرار و به دنیای دو آلیسم تسلیم شود. این جهان، جهان درد بی معنائی و حقیقت غایب را رقم می‌زند. غالب و مغلوب، حاکم و محکوم، عارف، عامی، مدرن و ضد مدرن در انتظار حقیقت غایب، با درد بی معنائی در چنبره‌ی هستی در نیستی، دست‌وپا می‌زنند تا ملال موجود را سامان دهند و بی‌نظمی را نظم مند سازند. به‌عبارتی‌دیگر، غالب و مغلوب، اقلیت و اکثریت، در تحلیل نهائی به یکسان از فقدان حقیقت امر، در رنج وغذاب هستند. به این دیالوگ‌ها توجه کنید:
    : نمی‌ترسی؟
    : مرگ همه‌جا هست
    : ترسیدی؟
    : نه زیاد
    : اشتیاقت برای مردن دوست دارم
    : زندگی بدون انتظار بی‌معناست
    : جز خودم هیچ‌کس نمی تونه منو درک کنه.
    : تو دربند منی
    : یک روز در مورد تو هم‌صحبت می‌کنند.
    : کار خاصی نمی‌کردیم در مورد خرابی حرف می‌زدیم
    : می‌تواند این‌طور روایت نشود.
    : بدون دلیل ادامه‌دهندگانیم.
    : نمی‌شود قضاوت نکرد.
    مغلوب رودرروی غالب اورا به پوچی حقیقت وعدم تداوم او دلالت می‌کند و می‌گوید تو نیز روزی مغلوب دیگری خواهی شد. غالب درصد انکاراست اما انگار، در برزخ سخن مغلوب، اضطرابش گریبان غالب را می‌گیرد ولی تبانی تقدیر و اسطوره، کمدی – تراژدی سرنوشت آندورا رقم می‌زند و باید آن دو تا آخر راه را ادامه دهند و گویا از آن فرجام محتوم گریزی نیست. صحنه با شروعی آرام اما سرشار از آشفتگی و بی‌کلام آغازمی‌شود. این آشفتگی بی‌اغراق و ساده، تداعی‌گر، اکثریتی را نمایندگی می‌کند که نقطه مقابل مهمانی ناخوانده‌ی ملال است. بالرین با نمایش هنرمندانه‌ی مژگان حسین زاده با زبان هنر، شروع و پایان بازی بی‌کلام (مرد دست بر‌دهان) را تکمیل می‌کند. در پایان غالب و مغلوب، دست بر‌دهان، آقا و خانم کاه، خانم و آقای سختوب، کلی، ماز، ار، همه و همه در غیبت حقیقت، با دنیای متکثر و آزاردهنده‌ی درد بی‌معنایی، درانتظارحقیقت اند. حقیقتی که گاه سوژه است گاه ابژه. گاه کمدی ست گاه تراژدی. شاید هم هیچ‌کدام. آقای صلواتی، می‌شود؟

     




    مطالب مرتبط

    در گفت و گو با کارگردان «تقدیم به ایتالو کالوینو» مطرح شد

خالی شدن جامعه از مفهوم
    در گفت و گو با کارگردان «تقدیم به ایتالو کالوینو» مطرح شد

    خالی شدن جامعه از مفهوم

    ایران تئاتر: با منصور صلواتی نویسنده و کارگردان نمایش «تقدیم به ایتالو کالوینو» به بهانه اجرای دوباره این اثر درپردیس تئاتر شهرزاد به گفت و گو پرداختیم. در این گفت و گو از فارغ از ماجرا های اجرا بیشتر به معنا نظر داشته ایم.

    |

    دو روز اول هفته در تئاتر مستقل

«تقدیم به ایتالو کالوینو» به دانشجویان تخفیف می‌دهد
    دو روز اول هفته در تئاتر مستقل

    «تقدیم به ایتالو کالوینو» به دانشجویان تخفیف می‌دهد

    «تقدیم به ایتالو کالوینو» به نویسندگى و کارگردانى منصور صلواتى که از ١٠ مرداد در تماشاخانه مستقل تهران به روى صحنه می‌رود یکشنبه و دوشنبه با تخفیف ٥٠ درصدی ویژه دانشجویان به روى صحنه خواهد رفت.

    |

    نظرات کاربران