در حال بارگذاری ...
  • در گفت و گو ایران تئاتر با اشکان خطیبی مطرح شد:

    در تئاتر همیشه حاشیه از متن پیشی گرفته است

    ایران تئاتر: اشکان خطیبی یکی از دو گورخوابی است که در نمایش لامبورگینی به ایفای نقش می پردازد. با او درباره این نمایش گپ و گفتی انجام دادیم که در متن پیش رو می خوانید.

    اشکان خطیبی در تئاتر نام غریبی نیست؛ او فارغ التحصیل کارشناسی رشته بازیگری از دانشگاه هنر معماری تهران بوده و در نمایش کارگردانان بزرگی همچون محمد رحمانیان و علیرضا کوشک جلالی به ایفای نقش پرداخته است. این روزها خطیبی با نمایشی به کارگردانی سیامک صفری میزبان تئاتر دوستان در سالن شهرزاد شده است. لامبورگینی قرار است با کمک خطیبی و صفری داستان 2 گورخواب که در گورستان نصیرآباد زندگی می کنند را روایت کند. به این بهانه به سراغ اشکان خطیبی رفتیم، تا با او درباره این نمایش گفت و گویی انجام دهیم.

     

    گویا چند ماهی از تئاتر فاصله گرفته بودید و به فعالیت های دیگر مشغول بودید، اما حال با نمایشی به کارگردانی سیامک صفری دوباره به تئاتر برگشتید. از چطور آشنایی با سیامک صفری و پذیرفتن همکاری با او بگویید؟

    در این چند سال اخیر تنها جایی که در آن احساس آرامش کرده ام صحنه نمایش بوده و هیچ وقت به طور کامل از آن فاصله نگرفته ام. درباره همکاری با سیامک صفری نیز باید بگویم که این موضوع کاملا به شانس من برمی گردد. وقتی با من تماس گرفت و پیشنهاد این نقش را داد، بدون آنکه متن را بخوانم به او پاسخ مثبت دادم. بعد که متن را خواندم علاقه ام به همکاری با او بیشتر شد. البته پیشتر با قلم او آشنا شده بودم اما به هیچ وجه فکر نمی کردم توانایی نوشتن متنی با هچنین غنا ادبی را داشته باشد. علاوه بر این خود سیامک صفری هم در این نمایش بازی می کند. نوع بازی سیامک صفری به گونه ایست که مخاطب هم با دیدنش سالن تئاتر را فراموش کرده و همه چیز را واقعی می بیند. من نیز سال ها او را در صحنه تحسین کرده بودم و بالاخره فرصت همکاری با او برایم مهیا شد. در تمرین ها تمام تلاشم را کردم که خودم را به آن چیزی که او در ذهن دارد نزدیک کنم؛ چون همیشه معتقد بودم که بازیگر در ابتدا اجرا کننده آن چیزی است که در ذهن مولف وجود دارد. کارکردن با سیامک صفری حال مرا خوب می کند. امیدوارم که در انتقال این حال خوب به مخاطبان موفق بوده باشم.

     

    شخصیتی که بازی می کنید با تصویری که مخاطب از یک گورخواب دارد متفاوت است. به عنوان مثال دیالوگ هایش را آهنگین ادا می کند. او را باید نماینده چه طیفی از جامعه بدانیم؟

    فضای زندگی این دو شخصیت به ظاهر رئال است اما آنها در کنار اتفاقات رئالی که برای مخاطب تعریف می کنند از یک دنیای فانتزی نیز بهره می برند به طوریکه گاهی اوقات خیالی یا واقعی بودن رفتار آنها مشخص نمی شود. این موضوع تا پایان ادامه پیدا کرده و مخاطب را به نتیجه خاصی درباره واقعی یا فانتزی بودن نمایش نمی رساند. به همین دلیل شخصیت های این نمایش را نمی توان در طبقه بندی خاصی قرار داد. شاید بتوان از آنها به عنوان آخر خط رسیده های جامعه نام برد. هر کدام از این دو شخصیت با گذشته ای عجیب و پر ماجرا به نقطه ای رسیده اند که برای مخاطب نقطه شروع نمایش است.

     

    به طور کلی برای رسیدن به نقش ها از چه شیوه ای استفاده می کنید. برای رسیدن به این نقش به چه صورت عمل کردید؟

    همیشه برایم متن از همه چیز مهم تر بوده و آن را برای خود به عنوان یک سر الگو قرار می دهم. در این نمایش نیز علاوه بر کمک های کارگردان، به همین صورت عمل کردم. به طوری که از کوچکترین کلمات آن برای خود پیشینه ساختم و به صورت ذهنی با آن درگیر شدم. البته اینها به تنهایی کافی نبود و برای رسیدن به بعد تکنیکی کاراکتر با وجود آنکه همیشه یکی از شنوندگان جدی موسیقی رپ بوده ام، در این مدت تنها به این موسیقی گوش دادم.

     

    قرار بود حمید صفت در این نمایش حضور داشته باشد اما حاشیه هایی به وجود آمد که در نهایت منجر به نبود ایشان در این اجرا ختم شد. درباره این موضوع مقداری توضیح دهید.

    حدس چنین حواشی را می زدم اما فکر نمی کردم به این زودی اتفاق بیفتد. حتی فکر کردن به این موضوع که سیامک صفری یا من برای پرکردن یک سالن 300 نفری بخواهیم نمایش خود را با حاشیه همراه  کنیم، خنده دار است. موسیقی رپ یکی از عناصر مهم این نمایش بود. به همین دلیل سیامک تصمیم گرفت تا یک رپر در نمایش حضور داشته باشد. در طول تمرینات افراد مختلفی را به مسئولان پیشنهاد دادیم که همه ی آنها با مخالفت همراه شد. پیشنهاد آخر حمید صفت بود که ظاهرا با حضور آن در صحنه تئاتر موافقت شد. اما به محض رسانه ای شدن این جریان، خانه موسیقی بیانیه داد و مسئله ممنوعیت و عدم مشروعیت این خواننده مطرح شد. موسیقی رپ و این نمایش طوری به هم تنیده هستند که مقدار زیادی از متن به صورت رپ نوشته شده و حتی یکی از شخصیت ها دیالوگ هایش را به صورت رپ ادا می کند. این تم باید در انتهای کار عینیت پیدا می کرد و تماشاگر آن را به صورت مجسم شده در صحنه می دید اما متاسفانه در تئاتر همیشه حاشیه از متن پیشی گرفته است.
     

    به طور کلی هنرمندان بعد از آنکه میزان شناخت شدنشان در بین مردم از درجه ای بالاتر می رود، با پیشنهاد های کاری زیادی مواجه می شوند. ولی این موضوع می تواند در کیفیت کار هنرمند اثر سو بگذارد. با توجه به این توضیحات شما چطور می توانید در زمینه های مختلف تا این حد فعال باشید و همواره کیفیت قابل قبولی را ارائه دهید؟ 

    توضیح این موضوع کمی برایم سخت است. مثل این می ماند که به سیامک صفری بگوییم چطور می توانی به این صورت بازی کنی؟  توضیح دادنی نیست. این کیفیتی است که درون آن فرد وجود دارد.
    البته باید بگویم که من در هر فیلدی که بودم، کمیتی وجود نداشته است. به عنوان مثال اگر تئاتر کار کردم سالی دوتا بوده است. در هر مورد خاص سعی کردم که تمرکزم را به طور کامل معطوف آن فیلد مشخص کنم. قسمت زیادی ازین موضوع نیز به این برمی گردد که هدف شما از کار کردن چیست. فردی تنها برای پول درآوردن کار می کند اما هدف اول من در کار به هیچ وجه پول نبوده است. هدفم این بوده که در هر جایی تاثیر گزار عمل کنم. باید بگویم که حداقل در 80 ، 90 درصد مواقع نیز به هدفی که برای خود تعیین کردم رسیدم و مدارک آن هم موجود است.

    بنابراین فکر می کنم که بخش عمده ای از این ماجرا به یک مدیریت و نظم شخصی برمی گردد، که باید درون فرد مورد نظر وجود داشته باشد. البته نمی گویم که این موضوع به طور کامل ژنتیکی است. شاید بخشی از آن اکتسابی باشد، ولی حداقل چیزی که لازم است، خواست خود فرد مورد نظر است.

     

    کلام آخر

    در پایان می خواهم با دوستان تئاتریم صحبت کنم که به تازگی از جمع مخاطبان و دانشجویان تئاتر جدا شده، کم کم دستی بر آتش پیدا کرده اند. اولا باید بگویم که از نظر من استفاده از ابزار دراماتیکی که در یک نمایش وجود دارد، حتی برای فروش بیشتر هیچ عیبی نخواهد داشت. چون ترجیحم این است که استقبال مردم از این سالن ها نسبت به سالن های آزاد بیشتر باشد.
    دوم اینکه خواهش می کنم کمی اندیشه کنند تا متوجه شوند که پر کردن چنین سالنی با وجود یک متن قوی و بازیگرهای این چنینی کار چندان سختی نبوده که بخواهیم به هر راهی برای پر کردن آن متوسل شویم و اینکه خواهش می کنم نمایش ها را قبل از دیدن قضاوت نکنند. اول کار را ببینند و سپس هرآنچه که از آن دریافت کردند را در هرجایی که می خواهند منتشر کنند. فکر می کنم هرکسی که تئاتر کار می کند دوست دارد حداقل کسی که کار را ندیده درباره آن نقد منفی ننویسد.

     

     




    مطالب مرتبط

    نخستین بهارانه حواشی الدوله از دنیا تئاتر

از بزن بزن خیابانی تا غیبت رضا خانی
    نخستین بهارانه حواشی الدوله از دنیا تئاتر

    از بزن بزن خیابانی تا غیبت رضا خانی

    ایران تئاتر- حسین سینجلی: درگیری در محوطه تئاترشهر و لزوم آغاز هرچه سریع‌تر اجرای عمومی تئاترهای خیابانی، غیبت رضا خان در خوانش زندگی نامه‌اش و شایعه ممنوع‌الکار شدن یک بازیگر پرحاشیه، تازه‌ترین عناوین رسیده از حواشی الدوله هستند که به عرض می‌رسد.

    |

    اشکان خطیبی در گفت‌وگو با ایران‌تئاتر عنوان کرد

بی قلب سم شپرد را تابستان اجرا می‌کنم
    اشکان خطیبی در گفت‌وگو با ایران‌تئاتر عنوان کرد

    بی قلب سم شپرد را تابستان اجرا می‌کنم

    ایران تئاتر: اشکان خطیبی در تئاتر سال های اخیر با همکاری با محمد رحمانیان دوران موفقی را تجربه کرده است. وی چند سالی هم مدیر پردیس چارسو بود. مجلس ضربت زنی، سینما نیمکت، خدای کشتار، سینماهای من، ده سال تنهایی، پنج ستاره، ترانه های قدیمی، آفساید و ترانه های محلی جزو کارهای موفق ...

    |

    نخستین حاشیه‌های مردادی حواشی الدوله

از لامبورگینی سواری تا بلیط یک میلیون تومانی  تئاتر و الخ
    نخستین حاشیه‌های مردادی حواشی الدوله

    از لامبورگینی سواری تا بلیط یک میلیون تومانی تئاتر و الخ

    ایران تئاتر- حسین سینجلی: کوچ ستاره‌ها از پرده به صحنه، فروش یک میلیون تومانی بلیط «اعتراف» و چشم‌های گشاد شده تئاتری‌ها، لامبورگینی سواری با موزیک زیرزمینی، توقیف تک اجرایی یک نمایش، زنده شدن خاطره با انتشار یک پوستر از جمله آخرین عناوینی است که حواشی‌الدوله در روزهای ...

    |

    نظرات کاربران