نقد

شهرام کرمی: نمایش "شام آخر" نوشته محمدرضا کوهستانی و به کارگردانی احمد سلیمانی کاری از گروه تئاتر ایده در کارگاه نمایش تئاتر شهر در حال اجراست. نمایشی بی کلام که روایت مبارزه چند سرباز در موقعیت‌های مختلف جنگ است.

مهرداد ابوالقاسمی: شعار و شعارزدگی خصلت عمومی اغلب آثاری است که به نوعی به جنگ و دنیای پس از آن پرداخته‌اند و حتی در آثاری که به ضد جنگ معروف شده‌اند، این مقوله نمود بیشتری پیدا کرده و در نتیجه اغلب نمایش‌های ضد جنگ که در سال‌های اخیر روی صحنه رفته‌اند تا حد زیادی با این معضل مواجه بوده‌اند.

رحیم عبدالرحیم‌زاده: در سال‌های اخیر شاهد رویکرد گسترده نسلی از کارگردان‌های تئاتر ایران به سوی پست‌مدرنیسم هستیم.

مهدی نصیری: منیژه محامدی که تجربه کارگردانی نمایشنامه‌های بن جانسن، شکسپیر، اونیل، داریوفو و ... را در کارنامه فعالیت‌های تئاتری‌اش دارد، طی چند سال اخیر دست به تجربه‌های تازه‌ای در حوزه انتخاب متن زده و با ترجمه و اقتباس از چند اثر ادبی، شیوه‌های جدیدی از کارگردانی را تجربه کرده است.

سحر خلیلی: «شما آنگاه که آرزومند اوج گرفتنید، روی به بالا دارید و من روی به پایین، زیرا که اوج گرفته‌ام! چه کس در میان شما هم خندیدن تواند و هم اوج گرفتن؟ آن که بر فراز بلندترین کوه رفته باشد، خنده می‌زند بر همة نمایش‌های غمناک و جدی بودن‌های غمناک.» "نیچه"

رامتین شهبازی: "اندرو بووی" در کتاب زیبایی‌شناسی و ذهنیت که فریبرز مجیدی آن را ترجمه کرده است می‌نویسد:" یقین درباره همه وجود و همه حقیقت بر بنیاد خودآگاهی من واحد استوار است: من می‌اندیشم ،پس هستم."

افسانه نوری: یکی از عناصر متمایز کننده‌ هر نمایش از دیگری فضای خاص آن نمایش است. فضایی که به آن جان می‌بخشد و ذهنیت مخاطب بر اساس آن شکل می‌گیرد. این فضا چه ملهم از نمایشنامه‌ای رئالیستی باشد و چه نباشد بر پایه روایت خود، مخاطب را با اتمسفر موجود درگیر کرده یا بر اثر تفسیری اشتباه از متن، مخاطب را از اثر نمایشی دور می‌کند.

رضا آشفته: "اپرای مولوی" همانند سه اپرای پیشین "بهروز غریب پور" یک اتفاق تازه است. این اتفاق از چند سو دیده می‌شود. به همین خاطر باید خیلی زیرکانه در موردش کنکاش و بحث کرد.

مهدی نصیری: از آخرین باری که داریوش فرهنگ یک تئاتر ـ دایره گچی قفقازی ـ را در تالار اصلی مجموعه تئاترشهر به روی صحنه برد، حدود سی سال می‌گذرد و حالا پس از گذشت سه دهه و سی سال دوری از تئاتر این هنرمند فعال دهه چهل و پنجاه تئاتر ایران، بار دیگر با نمایشی که آن را براساس نمایشنامه "زندگی گالیله" نوشته برتولد برشت آماده اجرا کرده گروهش را به تالار اصلی تئاترشهر آورده است.

افسانه نوری: با توجه به مضمون نمایش"زیر درخت سیب" می‌توان آن را نوعی ملودرام‌ مذهبی خواند. ملودرامی که در آن به ‏سرگذشت درهم پیچیده ‌خانواده‌ای اشاره می‌شود که با توسل به معصومین گره از مشکلاتشان باز می‌شود.

پرویز حسینی: ‏"مسترموش" و بیشتر نمایشنامه‌های طیاری، ویژگی خاصی دارند؛ "متن"‌هایش را باید"دید" و"اجرا"هایش را باید"خواند".

مهدی نصیری: تئاتر ایران با همه ژانرها و اشکال و حوزه‌های نمایشی‌ای که آن‌ها را شامل می‌شود و با توجه به تنوع و گوناگونی مضامین و موضوعات داستانی‌ همواره در حوزه اجتماعی با کاستی‌ها و کمبودهایی مواجه بوده است.